> Want de schilderijen van An Beerman groeien onder de ogen van de kijker. Of haar figuren nu zwemmen, zingen of vrolijk in het bos zijn, tegelijkertijd bevinden ze zich ergens anders. Die kijkervaring geeft de onbezorgde taferelen iets ongemakkelijks. ... De introverte sfeer wordt versterkt door de bleke, mistige kleurtonen. (De Gelderlander)
> De kleuren zijn over het algemeen licht. De verf wordt op een tekenachtige manier opgebracht, korte smalle penseelstreken worden naast elkaar op het doek gezet. Het werk, omschreven als poëtisch expressionisme, gaat vergezeld van zakelijke titels, Kind en kat, Bezoek, Kammen, Interview, - titels in schijnbare tegenspraak met de sfeer en de emotie die het werk oproept. (Edese courant)
> Ze schildert figuratief, maar met een poëtische penseelvoering, de doodgewone momenten uit het dagelijks bestaan. (Zutphens Dagblad)
> Ze verbeeldt graag het leven en de werkelijkheid, maar dan wel háár werkelijkheid die elementen van dichterlijke aard in zich draagt, een verstilde werkelijkheid, die toch heel indringend is. Zij schetst, met zelden uitbundige maar wel goed getroffen kleuren teferelen uit het leven van kinderen en volwassenen, verhalende kunst, sterk van uitdrukking, intrigerend soms. (De Nieuwe Krant, Arnhem)  
> Heel bepalend is het kleurgebruik. Ze schildert met overgave in blauwe, groene en blauwgroene tinten, met als contrast de kleur van haar mensfiguren. ... Zonder uitzondering heerst in elk werk een magische spanning. (Haarlems Dagblad)
> Wat opvalt is de expressie op de gezichten. De merkwaardige uitdrukkingen intrigeren en dwingen de beschouwer tot nader onderzoek. Wat is hier aan de hand? Het is een vraag die zich onvermijdelijk opdringt. (KunstKrant Groningen) 
> Bijna zestig jaar schilderervaring hebben geleid tot een ijzeren discipline, noeste arbeid en een constant verlangen om nieuwe schilderijen te schilderen. Er gebeurt zoveel in een mensenleven, er is genoeg te zeggen. In haar werk duiken veelal ogenschijnlijk nietszeggende dagelijkse taferelen op: een man en een vrouw die gezeten aan een tafel fruit lijken te bestuderen, een bedachtzaam luisterend echtpaar.
Beerman lijkt elementen uit het dagelijks leven te nemen die in haar werken een eigen leven gaan leiden. Wat hierbij opvalt is de wonderlijke expressie op de gezichten. De merkwaardige uitdrukkingen intrigeren en dwingen de beschouwer bijna tot nader onderzoek. De beelden blijken minder licht verteerbaar, dan men op het eerste gezicht misschien zou denken. Wat is hier aan de hand? Het is een vraag die zich onvermijdelijk opdringt, terwijl het antwoord steevast achterwege blijft. Het is de wonderlijke en belevingswereld van An Beerman. Kleurrijke figuratieve werken die dagelijkse taferelen laten zien die op een onalledaagse intrigerende wijze zijn verbeeld. (Persbericht Solo expositie An Beerman 10 september 2001)